Face to Face - Protection (2016, Fat Wreck Chords)

So, last night I was informed by the great guys in Fat Wreck that I could lay my (digital) hands on the new Face to Face album called Protection. 
Face to Face apart from being the Cali punk veterans they are, in my eyes, they are one of the very honest bands out there. OK maybe they never were the top name when it came to Cali punk but they have clearly offered the scene a lot throughout the years.
Straight to the album then.

First thing you easily notice is the realy clean cut production. This album was recorded at the infamous Blasting Room in Colorado and of course taken care by Bill Stevenson (Black Flag, Descendents etc.) and Jason Livermore who apparently was the one that made the drums sound so good.
As for the tracks, the album contains 11 songs of easy-going, midtempo, highly melodic punk rock music. The songs sound more.."punk" if I may say so than the previous album (Three chords and a half truth) which wasn't my favorite to be honest. Of course, the emotional element is pretty apparent in Protection as well (i.e. I won't say) and if you are expecting the skate punk rock sound of Don't turn away, then this album is definitely not for you. To me, this is the band asking for a second chance for their more melodic style and I can give them that, no matter how much I prefer the old sound.

All in all the album is a pretty smooth and easy listen. If you like melodic punk rock this is an album you'd maybe dig. Make sure you give it a try.

Tracklist:

1. Bent But Not Broken
2. I Won’t Say I’m Sorry
3. Double Crossed
4. See If I Care
5. Say What You Want
6. Protection
7. Fourteen Fifty-Nine
8. It Almost All Went Wrong
9. Keep Your Chin Up
10. Middling Around
11. And So It Goes

Violent Reaction - Marching On

OK this is not new. It was in March, but I finally found time to write a piece about this. So here goes..
BLOODY HELL! This is definitely one of the best hardcore albums of 2015.
For those who don't know, VR is a hardcore band from Leeds, UK and they sound as old school as it gets.
"Marching on" is balanced between slow/midtempo Oi! parts as well as fast ones by some of my favorite hardcore bands such as Poison Idea, Outcold and the likes. This is Negative Approach meets Last Rights with a more decent sound production-wise. Yes, it's as good as it sounds. I don't think there is any reason getting into the songs one by one because the album is so fast and "easy" to listen, that you really have no time for this.
We need more like this!

Bandcamp: https://violentreaction.bandcamp.com/album/marching-on-lp-2015

Facebook: https://www.facebook.com/pages/Violent-Reaction/177017079042937?fref=ts

Blogspot: http://www.violentreaction.blogspot.com.es/

One Last Round - s/t (Lone Wolf Productions)

It’s been a while hasn’t it? There is rarely a better chance to restart a blog than when a Greek band playing out-of-Boston hardcore releases its debut album. So I grabbed the chance and here I am back from the dead. But let’s get to work.

Here is “One Last Round” coming from Greece (Athens and Pireaus to be more specific), featuring members of Soberphobia, Ten Beers After and Smoking Barrels, local heroes of their appropriate scenes. Having the shittiest of days, I must admit I didn’t quite think reviewing this album (or whichever album for what it’s worth) would be a good idea. But I did it anyway.

So their album baring the same title as their own name, released by the Czech Lone Wolf Productions, starts with “Wannabe” a pretty straightforward lyric-wise track. What impresses is the way this song resembles Slapshot. Both the tempo (not too fast-not slow) and the guitars but especially the way the vocalist spits the lyrics reminds me of the good old times of the great Boston band.  Oh the lyrics… Nothing new here. But the first-person talking about personal choices and mistakes, pride and pain never gets boring anyway.  The whole album goes on the same way. You have your Madball super groovy parts as in “More than this”, and your Agnostic Front mid-tempo, gang vocals included in “No For An Answer”. 

It’s a pity this album is short, but it’s a great debut, a well recorded demo with what seems to be a great artwork, but I will hopefully get back to this when I get my hands on a copy. One Last Round is as old school as it gets. This sort of hardcore, is rarely played nowadays but always greatly appreciated by those who know the roots let alone when played in this in-your-face way.  So if you like the aforementioned bands you’ll definitely find moments of your earlier years in this album.

You can listen to the whole album here. Enjoy responsibly.

Till next time… 

TYS!

Check this awesome hardcore / metalcore zine!
I'm really happy to be a new, humble contributor there :)

See ya soon!

Lately...

On - Generations (Seattle youth crew hardcore at it's finest!)



Dead to me - Undertow (From the new DTM album called Moscow Penny Ante)



Mayflower - I never (From the album Second Best Sunsets)



April - Kill Depression (Awsome polish hardcore band)



H2O - I wanna live (Ramones cover from their Don't Forget Your Roots album)

Mid-week enthusiasm!

Εδώ είμαστε:..





Επίσης πέσανε στα χέρια μου οι παρακάτω:





Λιώσιμο... :)
Καλό απόγευμα!

Σύντομα...

Right Idea

Right Idea, Cleveland straight-edge hardcore.Period.

Time is running out...

Επειδή ο χρόνος πιέζει ιδιαίτερα τώρα τελευταία..πάρτε ένα recent top-5:

Bandage - S/T



Έχει γίνει ιδιαίτερη μνεία για αυτούς τους τυπάρες που παίζουν ωραίο skate punk στα χνάρια των No Use For A Name / Green Day αλλά και των καλών καιρών της Epitaph! Γαμάτοι...

Gama Bomb - Citizen Brain



Γαμιστερό crossover / thrash από την Ιρλανδία..τσακίζουν..μόνο χαζοmosh!!

Safe - Not Alone


Ιταλικό Kryshna-core...ΟΚ δεν είμαστε όλοι πιστοί σ'αυτά. Αλλά παίζουν τίμιο hardcore σε στυλ Shelter..Ναι, είναι όσο ωραίο ακούγεται!

Millenconlin - No Cigar



Χρειάζονται συστάσεις;; :)

RKL - Keep Laughing



Ούτε αυτοί!

Καλό απόγευμα..

Υ.Γ.Ελπίζω να βρω χρόνο σύντομα να κάνω ένα review στο καινούριο album των Censored Sound...για να δούμε..

R.I.P. Thanasis Veggos

R.I.P.

Agnostic Front - My Life My Way

Ο λόγος που γράφω σήμερα το απόγευμα είναι ότι μια μεγάλη μπάντα επέστρεψε (για μένα τουλάχιστον).
Οι Agnostic Front δε χρειάζονται συστάσεις. Ωστόσο είχα μείνει απογοητευμένος με τα δύο τελευταία τους albums Another Voice και Warriors (που έχει το For My Family και..κάτι άλλα κομμάτια). Οι "κακές παρέες" με τον Jamey Jasta των Hatebreed είχαν θεωρώ αρκετή επιρροή στον ήχο τους κάνοντας τον πιο μεταλλικό κάτι που είναι έξω από τα γούστα μου.
Να όμως που η μπαντάρα από τη Νέα Υόρκη είναι εδώ και επιστρέφει με ένα album επιτέλους HARDCORE!
Η εταιρεία είναι η Nuclear Blast, όνομα εγγύηση σαφώς. Μουσικά, έχουμε old school Agnostic Front ήχο με προσεγμένη και γεμάτη παραγωγή. Ότι καλύτερο δηλαδή. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν κομμάτια όπως That's Life που είναι γρήγορα (έστω στην αρχή) ταχύτητας Cause For Alarm, τραγούδια με πιο μέταλ σημεία, όπως το More Than A Memory ή το Self Pride, τραγούδι ύμνος όπως το ομότιτλο ή το Until The Day I Die. Γενικά είναι το ιδανικό comeback για μια τόσο μεγάλη μπάντα που τη χρειάζεται η σκηνή.



Το εξώφυλλο, όπως φαίνεται από πάνω είναι απλά γαμιστερό. Δεν βρίσκω άλλη λέξη.
Ένας ακόμη λόγος για να είμαστε όλοι τον Ιούνιο στο live τους.
Εξαιρετικό album!
Welcome back AF!

Bandage EP Review

Καλημέρα!
Πολύ καιρό έχω στα χέρια μου το EP των Bandage (ομότιτλο) και όλο αυτό τον καιρό ήθελα να γράψω δύο λόγια για αυτό. Πριν αρχίσω όμως θέλω να παραδεχτώ ότι δεν είμαι ο πλέον αντικειμενικός για να μιλήσω για αυτή την κυκλοφορία κι αυτό γιατί οι Bandage είναι φιλαράκια και έχουμε μοιραστεί μαζί τη σκηνή μερικές φορές. Ωστόσο, κυνικά, αν δεν άξιζαν δε θα έγραφα...(κάποια δικαιολογία θα έβρισκα!)
Πάμε..
Σε γενικές γραμμές οι Bandage κινούνται εκεί που οι No Use For A Name συναντούν τους NOFX και οι Milencollin τους παλιούς καλούς Green Day. Από τα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στο άλμπουμ αυτό είναι η εκπληκτική παραγωγή. Ότι πρέπει να ακουστεί ακούγεται πεντακάθαρα χωρίς περιττές αγριάδες που εν τέλει ενοχλούν πολλές φορές.



Σε όλη τη διάρκειά του, το EP έχει έντονη feelgood αισθητική που δε χάνεται ακόμα και στα ουκ ολίγα "μελαγχολικά" σημεία. Πάω στοίχημα ότι αυτό είναι που με κέρδισε. Μουσικά, η δουλειά είναι πολύ προσεγμένη και σφιχτή, τόσο στις κιθάρες όσο και στα έξυπνα τύμπανα, στα εξαιρετικά φωνητικά (αλήθεια μου θυμίζουν λίγο Fat Mike κάπου κάπου) και τα catchy/smart sing alongs. Ακόμα και τώρα που γράφω και το ακούω παίζει να χαμογελάω..Όσο για τη θεματολογία τους τα κλασσικά αγαπημένα και πάντα επίκαιρα εργασιακά, συναισθηματικά "κλισέ" (μόνο κλισέ δεν είναι βέβαια) και το artwork με ζωγραφισμένη basement youth αισθητική.
Συνολικά μια πολύ προσεγμένη δουλειά, ευχάριστη, έξυπνη με την κατάλληλη δόση συναισθήματος που μόνο οι ψεύτες αποκηρύσσουν. Η οργή είναι ωραίο συναίσθημα αλλά επειδή ξεχειλίζει αυτό που λείπει είναι να χαμογελάς που και πού. Και όταν το κάνεις βάλε αυτό το δισκάκι και σκέψου πως υπάρχουν και χειρότερα.

Πάρτε μια γεύση εδώ.



Το περίμενα καλό και εμφανίστηκε εξαιρετικό.
[ 8,5 / 10 ]

Respect!

Me First And The Gimme Gimmes - Go Down Under

Οι Me First And The Gimme Gimmes είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση μπάντας μιας και δύσκολα μια - ως επί το πλείστον - cover band γνωρίζει τόση επιτυχία. Γι'αυτό και αυτοί φροντίζουν να βγάζουν "καινούριο" υλικό. Πρόκειται για το Go Down Under που έχει Αυστραλιανό concept και προσφέρει περίπου 15 λεπτά "ξεκούραστου" punk rock ή καλύτερα ...μακέλεμα (!!) της αυστραλιανής μουσικής με ιδιαίτερα ευχάριστο αποτέλεσμα. Πραγματικά εκπληκτικό (στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον) το Never Tear Us Apart των INXS με την punk n roll αισθητική που του έδωσαν αλλά και το All Out Of Love των Air Supply που ξεκινά με την εισαγωγή του Rise Above των Black Flag(!!). Ακολουθεί το Friday On My Mind των The Easybeats και το Have You Never Been Mellow της Olivia Newton-John δύο κομμάτια που δεν γνώριζα (φυσικά και όχι-δεν είναι δυνατόν να γνωρίζεις τραγούδια της Αυστραλιανής μουσικής του 1966 και 1975 αντίστοιχα!) και έμεινα άφωνος από τη "μεταμόρφωση" που τους έκανε η μπάντα. Το άλμπουμ κλείνει με το I've Done Everything For You του Rick Springfield.
Απολογισμός;Πέντε tracks "αγνώριστα", με ιδιαίτερα καλή παραγωγή (αναμενόμενο) και 15 αρκετά μα αρκετά διασκεδαστικά λεπτά στα οποία, εντάξει μην ανησυχείς, θα μείνει μεταξύ μας ότι σιγοτραγούδησες κι εσύ λίγο αυστραλιανή pop. Το album είναι μικρής διαρκείας (EP γαρ) αλλά ποιός μπορεί να τους κατηγορήσει; Άλλωστε ας μη ξεχνάμε ότι είναι μια μπάντα που έγινε καθαρά για την καλοπέραση των μελών άλλων συγκροτημάτων. Take it or leave it που λένε και οι αμερικάνοι.



Μια κυκλοφορία που εκτίναξε την, ήδη υψηλή διάθεση μου.
Enjoy responsibly!

8/10

Υ.Γ. Πού είναι οι AC/DC οέο;;

All For Nothing, Eden Demise, Against All Odds, Cause For Fight live @ Second Skin Club 19/3/2011

Σάββατο 19/3.
Μετά από σημαντικό διάστημα, βρέθηκε - επιτέλους - μια καλή αφορμή για ξέσπασμα/πάρτυ. Στο κλίμα των ημερών (sic) το κέντρο της Αθήνας και βέβαια η περιοχή του Ψυρρή που φιλοξενούσε το εν λόγω live. Ευκαιρία και για μια βόλτα ανάμεσα στους (ξαναsic) καρναβαλιστές που γέμιζαν την περιοχή, κάποιοι ευχάριστοι αλλά και πολλοί ιδιαιτέρως εκνευριστικοί. Λίγο ενδιαφέρει. Άλλωστε για άλλο λόγο ήμουν εκεί.
Φτάνοντας στο Second Skin (και μάλιστα για πρώτη φορά) είδα ένα συμπαθητικό - για live - μαγαζί με αρκετά ψηλό stage.
Αρκετά νωρίς ανέβηκαν στη σκηνή οι Cause For Fight και άνοιξαν τη βραδιά. Είναι η δεύτερη φορά που τους βλέπω αλλά δεν έχω προλάβει να τους "συστήσω". Για όσους δεν τους γνωρίζουν, πρόκειται για μια μπάντα που αποτελείται από 2 πρώην μέλη των αθηναίων Velocity (RIP) και παίζουν ένα στυλ in your face metal/hardcore με solid ήχο και σχετικά brutal φωνητικά. Η παρουσία τους ήταν αρκετά σφιχτή και εν μέσω άλλων παίξανε και 3 διασκευές από τους Velocity (Fight Them, Κάψε, Μαχητές του αύριο) και μία στο ACAB των 4skins.
Επόμενοι στη σκηνή οι επίσης αθηναίοι Against All Odds στους οποίους και έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο blog αυτό. Στην παρουσία τους παίξανε κομμάτια από το demo τους αλλά και κομμάτια που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα. Η διασκευή δεν έλειψε ούτε αυτή τη φορά και ήταν το I had enough των Agnostic Front. Θα χαρακτήριζα την εμφάνιση τους "επαγγελματική" μιας και μου έδωσαν την εντύπωση της μπάντας που ανεβαίνει στη σκηνή αποδίδει αυτά που πρέπει, περνάει καλά και αποχωρεί.
Τρίτοι στη σειρά οι brutal hardcore βετεράνοι (πλέον) Eden Demise στα γνωστά τους μοτίβα. Καλό παίξιμο, μεσαίας διάρκειας σετ, αρκετή δύναμη και ισχύς επί σκηνής αλλά και μουδιασμένη σκηνική παρουσία λόγω μικρής προσέλευσης (οφείλω να τους υπερασπιστώ σε αυτό - ένα γεμάτο δεν είναι ποτέ ίδιο με ένα άδειο μαγαζί).
Η μπάντα που περιμέναμε με θέρμη ήταν αυτή που θα έκλεινε και τη βραδιά. Οι ολλανδοί All For Nothing ανέβηκαν στη σκηνή και άρχισαν να παίζουν το hardcore που - όσοι τους γνωρίζαμε - περιμέναμε. Solid αλλά δυνατή παρουσία από τη μπάντα του Ροτερνταμ που συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια παρουσίας. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σταθώ στη frontwoman του συγκροτήματος. Είναι πραγματικά εξαιρετικό να βλέπεις (επιτέλους!) μια κοπέλα να περνά καλά επί μιας hardcore σκηνής με αρκετά καλή σκηνική παρουσία (χωρίς υπερβολές που συναντάς πολλές φορές) και με vocals πιστά σε αυτά του album. Χάρηκα όμως ιδιαίτερα που η εμφάνιση πιθανώς έβαλε σε σκέψεις κάποιες κοπέλες της σκηνής και θα ήμουν ευτυχέστατος αν τις έβλεπα να είναι πολύ πιο ενεργές από ότι είναι τώρα. Εξαιρετική παρουσία από την συμπαθή Ολλανδή (χαμογελαστή και ευχάριστη ανάμεσα στα κομμάτια) αλλά και από όλο το γκρουπ που έδωσε έναν εξαιρετικό εαυτό. Προσωπικά χάρηκα πολύ που τους είδα, μιας και είναι - εύκολα - από τις καλύτερες ευρωπαϊκές underground hardcore μπάντες που έχω ακούσει τελευταία. Εκτός από τα δικά τους κομμάτια (και από το Solitary αλλά και από το Miles & Memories) έκαναν και μια διασκευή στο New Direction των Gorilla Biscuits.
Μελανά σημεία της βραδιάς το μικρό σετ των All For Nothing (επειδή το μαγαζί κακήν κακώς τους είπε κάποια στιγμή ότι μπορούν να παίξουν ένα μόνο κομμάτι ακόμα) αλλά και, για άλλη μια φορά, ο απογοητευτικά λίγος κόσμος που ήρθε. Σε μια τόσο καλή μπάντα πλαισιωμένη από εξίσου καλές local μπάντες, σε ένα "εορταστικό" (ξαναματαsic) κλίμα, βράδυ Σαββάτου, η προσέλευση του κόσμου ήταν απογοητευτική.

Κατά τα άλλα, ευχαριστούμε τις μπάντες και το διοργανωτή και εις ανώτερα!

Social Distortion - Hard Times And Nursery Rhymes

Πάει καιρός..Ξέρω..Έτρεχα.

Κι όμως είναι πολλά τα albums που σε αυτό το διάστημα περίμενα με ανυπομονησία. Εδώ όμως έχουμε νέο album από τους Social Distortion. Δε τα λέει όλα αυτό;

Το album λέγεται Hard Times And Nursery Rhymes και όπως προϊδεάζει ο τίτλος έχει ένα κάπως retro feeling, τουλάχιστον στο artwork το οποίο είναι εκπληκτικό. Digipack με ένα όμορφο εξώφυλλο - παλιά φωτογραφία του αμερικανικού...Νότου θα μάντευα αλλά χωρίς να είμαι και απόλυτα σίγουρος. Και μέσα όμως το "βιβλιαράκι" έχει τη μορφή αφίσας από τη μία πλευρά και τους στίχους από την άλλη. Εξαιρετικό...
Στο μουσικό κομμάτι τώρα..Η αλήθεια είναι ότι το album αυτό είναι ένα album πολλών ακροάσεων. Στην αρχή ίσως δε κάνει αίσθηση, ωστόσο έπειτα από μερικές ακροάσεις γίνεται όλο και πιο ευχάριστο. Μπορεί τα κομμάτια να είναι πιο slow συγκριτικά με άλλα albums της μπάντας, με τα όποια punk στοιχεία να έχουν εκλείψει, αλλά κινούνται προς την τελείως rock n roll κατεύθυνση με το feeling να εκτοξεύεται. Ο Mike Ness, frontman άξιος εμπιστοσύνης πλέον, και οι στίχοι κυρίως δηκτικοί αλλά και σαφώς ερωτικοί ως επί το πλείστον. Όλα συστατικά ενός album που στα δικά μου αυτιά θα παίζει για καιρό.
Μακάρι να τους δούμε το συντομότερο εδώ..Αν και πλέον φαίνεται ότι ακόμα και το rock n roll έχει..υψηλή ταρίφα.
Τα λέμε σύντομα!



Υ.Γ.Αυτό το Σάββατο 5/3 οι φοβεροί All For Nothing από την Ολλανδία στο Second Skin Club στου Ψυρρή. Μαζί τους οι "δικοί μας" Eden Demise και Against All Odds, που αμφότεροι δε χρειάζονται συστάσεις..Τι καλύτερο;

Για πάρτη μου...

Επειδή δε μπορώ να το ποστάρω αλλού το ποστάρω εδώ για συγκεκριμένους λόγους



No Use For A Name - International You Day

i'm sorry that it took so long
to write this song
but i gave up
you see one million words can't describe
how it feels
to know your love

where did i go wrong?
i should have told you from the start
that i'm closer then you think
when we're apart
nothing that i've tried
is as simple as this line

but without you
my life is incomplete
my days are absolutely gray
and so i try
let your heart know for sure
that i have so much more to tell you
every single day

i swear i'm giving up my inside
to the one
that i adored
i know this world is big enough
for you and i
but i'll give you more

i'm coming home today
to wipe the tear drop from your eyes
i'm totally enamored by your life
nothing that i've done
has ever been for one

but without you
my life is incomplete
my days are absolutely gray
and so i try
let your heart know for sure
that i have so much more to tell you
every single day

my life is incomplete
my rights are absolutely wrong
so wake me up
before you leave today
something i need to say
cause they'll be nothing when you're gone

Καλημέρα και καλά κουράγια..

Incoming.....

Παρότι είμαι πολύ ασυνεπής τελευταία, έχουν πέσει στα χέρια μου κάποια αξιοσημείωτα δισκάκια, άλλα παλιά και άλλα καινούρια.

-Broken Distance - Hourglass (2008)

Οι Πορτογάλοι με μέλη από τους μεγάλους Pointing Fingers, στο EP αυτό του 2008 παίζουν ένα πολύ καλής παραγωγής Youth Crew hardcore στο ύφος των True Colours και Allegiance. Πολύ κρίμα που διέλυσαν. Τούμπανο!

- Motivation / Second Combat Split album

Εκεί που η Μαλαισία συναντά την Ουγγαρία βγαίνουν τέτοια split albums όπως αυτό. Και οι δύο παίζουν hardcore στο Youth Crew ύφος αλλά ωστόσο ακούγονται τόσο διαφορετικοί. Οι μεν Motivation πιο μελωδικοί στο ύφος των Verse και οι Second Combat πιο ωμοί και επιθετικοί πιστοί στις περιγραφές. Δε συνηθίζω να γράφω για splits αλλά αυτό εδώ αξίζει!!

-Επίσης thumbs up στον Αποστόλη από την WAK Hc που μου πρότεινε το Freedom των Flawless Victory. Είναι εκπληκτικό και όσοι γουστάρουν από Verse μέχρι Have Heart θα το εκτιμήσουν δεόντως!! Δείτε την ανάρτησή του εδώ για περισσότερες πληροφορίες!

Cheers!

Straight Edge Documentary

Καλημέρα!
Πολύ ενδιαφέρουσα η αποψινή προβολή στο "Καταραμένο Σύνδρομο" της ταινίας - ντοκιμαντέρ The Edge του Michael Kirchner στην οποία συμμετέχουν πολλά μέλη συγκροτημάτων που αγαπούν όσοι ακούν hardcore και χαρακτήρισαν το μεγάλο κίνημα που άλλωστε τόσο βοήθησε τη σκηνή και εξακολουθεί να το κάνει.



Τέλειος τρόπος να τελειώσει μια δύσκολη βδομάδα ή αν προτιμάτε να ξεκινήσει ένα γεμάτο Παρασκευοσαββατοκύριακο. Είσαι ή δεν είσαι sXe θεωρώ πως παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον η προβολή.



Και εις άλλα σύντομα!!
Be there!

Flashback: Rise Against / The Sufferer And The Witness (2006)

Καλησπέρα και καλή βδομάδα.

Μιας και η κίνηση είναι αρκετά χαλαρή (δισκογραφικά) - καλοκαίρι βλέπεις - είπα να γράψω για ένα από τα πλέον αγαπημένα μου albums.
Όσοι δεν είναι φίλοι του μελωδικού hardcore ίσως πρέπει να σταματήσουν να διαβάζουν την ανάρτηση εδώ.
Οι Rise Against είναι πλέον ένα μεγάλο όνομα στο χώρο του hardcore με μπόλικες κυκλοφορίες (7 αν δεν κάνω λάθος) και φυσικά τρελά, παγκόσμια tours. Θεωρώ ότι από τα full length τους όλα είναι αξιόλογα (πλην ίσως του Appeal To Reason που μου φάνηκε μέτριο ή καλύτερα όχι φοβερό σε σχέση με τα standards της μπάντας). Ένα όμως είναι το album που δεν ξεκολλάει για 1 και παραπάνω χρόνο τώρα από τις μουσικές μου προτιμήσεις. Ο λόγος για το The Sufferer And The Witness του 2006. Γιατι, θα ρωτήσει κανεις.
Το album έχει δύο πράγματα τόσο που αμέσως σε κερδίζουν. Όμορφο και προσεγμένο artwork και εκπληκτική παραγωγή. Σε όλα τα κομμάτια και για κάθε όργανο. Εκεί ακριβώς που πρέπει.
Πέρα από αυτό τα καθαρά - ώς επι το πλείστον - vocals του frontman (Tim) είναι τόσο καθαρά που δε χρειάζεται να διαβάσεις σχεδόν τους στίχους για να τραγουδήσεις μαζί του. Μιας και έπιασα τα των στίχων, στην περίπτωση του "The Sufferer And The Witness" ο στίχος είναι έντονα κοινωνικός με προβληματισμούς που αφορούν τους μετανάστες (Diaspora), την γενική αλλαγή προς το καλύτερο (Bricks), τα ναρκωτικά (σε αυτά μυρίζομαι πως αναφέρεται το Injection) αλλά και προσωπικά (Ready To Fall).
Στο μουσικό του ζητήματος, όλα τα κομμάτια μου αρέσουν ίσως γιατί το καθένα έχει διαφορετική ομορφιά. Υπάρχουν tracks πιο "επιθετικά" όπως το Bricks ή το Worth Dying For You, άλλα μελωδικά όπως το Injection και άλλα με περισσότερο feeling όπως τα Ready To Fall και Diaspora. Θες η ποικιλία, θες η παραγωγή, θες το feeling το album είναι πραγματικά ένα από τα πιο "ξεκούραστα" album που έχω ακούσει ποτέ. Ξανά και ξανά..



Θεωρώ πως όποιος πραγματικά γουστάρει το μελωδικό punk / hardcore (ναι μωρέ αυτό το τρέντυ/emo/pop/φλώρικο πως το λένε - ειρωνεύομαι φυσικά) θα το λατρέψει. Για μένα έχει περάσει ήδη στα κλασσικά.

Καλό απόγευμα

Unrestrained live in Greece!

Η World’s Appreciated Kitsch παρουσιάζει:

UNRESTRAINED
(Vermont, USA)
RUINED FAMILIES
BANDAGE
AIM.SHOOT.KILL

MAD + Closer Club
Δεκελέων 12, Γκάζι, Αθήνα
Σάββατο 28 Αυγούστου 2010
Ticket: 8 euros
Doors open: 20.00
1st band: 20.30

Μία από τις πιο ανερχόμενες hardcore / punk μπάντες της ανατολικής πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών επισκέπτεται την χώρα μας για 2 shows. Με μόλις 4 χρόνια παρουσίας στην σκηνή, οι Unrestrained έχουν καταφέρει να γίνουν γνωστοί στην underground hardcore σκηνή όλου του κόσμου, χάρη στα γεμάτα ενέργεια και πάθος shows που δίνουν, καθώς και στο γεγονός ότι είναι μία από τις πιο dedicated hardcore μπάντες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή.
Το Σάββατο 28 Αυγούστου η 2μηνη ευρωπαϊκή τους περιοδεία κάνει στάση στο Mad + Closer club! Μαζί τους 3 από τις καλύτερες local μπάντες του hardcore / punk ήχου. Μην το χάσετε…

UNRESTRAINED:
Δημιουργήθηκαν στο Vermont των Ηνωμένων Πολιτειών το 2006 από τις στάχτες δύο σημαντικών groups της περιοχής, τους My Revenge! (με δίσκους στην Thorp Records, που έχει μεταξύ άλλων κυκλοφορήσει Madball, Slapshot, Blood For Blood κτλ.) και τους Dog Days. Από τότε έχουν πραγματοποιήσει full περιοδείες σε Αμερική και Ευρώπη, με μπάντες όπως οι I Refuse και οι Run Riot, ενώ, παράλληλα, έχουν στο ενεργητικό τους ένα demo 7” / CD, splits με Dead Icons και I Refuse, ένα ακόμα EP, καθώς και τον ολοκαίνουριο ομότιτλο full length δίσκο τους. Ανήκουν στο roster των εταιριών Seasick Records από την Νέα Υόρκη (μαζί με μπάντες όπως οι The Effort και οι Bulldog Courage) και Crossface Records από το Ohio.
Η μουσική των Unrestrained μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα μίγμα από 90s hardcore με old school περάσματα. Έχουν, σαφώς, επηρεαστεί από μπάντες όπως οι Trial, Strife, Kill Your Idols, Unbroken, Minor Threat και Black Flag.
Αυτό, όμως, που ξεχωρίζει τους Unrestrained από το σωρό των νέων hardcore groups είναι η ενεργητικότητα των shows που δίνουν, το πόσο αφιερωμένοι είναι στο hardcore κίνημα (είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν κάνει ένα mini tour με ποδήλατα…!), οι άκρως φιλοσοφημένοι στίχοι τους (τόσο κοινωνικο – πολιτικά, όσο και προσωπικά), καθώς και η θετική ένταση που διακρίνει τις συναυλίες τους.
Info: www.myspace.com/unrestrainedvt

RUINED FAMILIES:
Οι Ruined Families μόλις επέστρεψαν από το 10ημερο ευρωπαϊκό τους tour, κατά την διάρκεια του οποίου μοιράστηκαν την σκηνή με μπάντες όπως οι Carpathian, Ruiner, Hang The Bastard, Fredag Den 13:E, Almost Home κτλ., ενώ επίσης συμμετείχαν στο Fluff Fest στην Τσεχία, μαζί με την αφρόκρεμα της underground σκηνής (βλ. Amen Ra, No Turning Back, Vitamin X, Iron Lung).
Παράλληλα, στα μέσα Ιουλίου κυκλοφόρησε και ο πρώτος τους δίσκος σε μορφή βινυλίου και με τίτλο ‘Four Wall Freedom’.
Mε επιρροές από μπάντες όπως οι Cursed, Integrity, Rise & Fall, Have Heart και Orchid, δικαίως θεωρούνται ως μια από τις μοναδικές ελληνικές μπάντες σε αυτό το είδος, καθώς και μια από τις καλύτερες μπάντες της ελληνικής punk / hardcore σκηνής.
H συγκεκριμένη συναυλία θα είναι release show για τους Ruined Families!
Info: www.myspace.com/ruinedfamilies

BANDAGE:
Οι Bandage έχουν καταφέρει να φέρουν το local punk rock α λα 90s (βλ. παλιότερες κυκλοφορίες της Epitaph και Fat Wreck) back on the map!
Το power trio από την Αθήνα, μετά το support στους Bouncing Souls και τα one off shows σε Βόλο και Αθήνα, επικεντρώθηκε στην ηχογράφηση της πρώτης τους κυκλοφορίας ever, την οποία και αναμένουμε σύντομα.
Όποιοι γουστάρουν παλιούς Bad Religion, No Fun At All και Adolescents, αποκλείεται να μην λατρέψουν τους Bandage!
Info: www.myspace.com/bandage

AIM.SHOOT.KILL:
Οι Aim.Shoot.Kill υπάρχουν από το 2006, και, παρά τις περιορισμένες εμφανίσεις τους, θεωρούνται από αρκετούς ως μια από τις πιο ανερχόμενες μπάντες της ελληνικής punk rock σκηνής.
Συνδυάζουν άψογα το 90s punk rock με ψήγματα post – hardcore, έχοντας επηρεαστεί τόσο από τους Face To Face, Lagwagon, Descendents και The Lawrence Arms, όσο και από τους Leatherface, Hot Water Music και Jawbreaker. Αυτό τον καιρό ηχογραφούν το πρώτο τους LP.
Info: www.myspace.com/aimshootkill06


WORLD’S APPRECIATED KITSCH
e-mail: hxf_prodaxionz@yahoo.com
blog: www.wakhc.blogspot.com
myspace: www.myspace.com/keepitrealhc
last fm: www.lastfm.com/user/WAK2010
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00 και το show αρχίζει στις 20.30.

Read more: http://events.myspace.com/External/MySpaceMessage/Event/View/6847455/4?hd=5y92uSsYA_8LotYCTmz8zLsJ741o3IaFCb9HXVeG1e0%2C#ixzz0xAvQ1Yxv