All For Nothing, Eden Demise, Against All Odds, Cause For Fight live @ Second Skin Club 19/3/2011

Σάββατο 19/3.
Μετά από σημαντικό διάστημα, βρέθηκε - επιτέλους - μια καλή αφορμή για ξέσπασμα/πάρτυ. Στο κλίμα των ημερών (sic) το κέντρο της Αθήνας και βέβαια η περιοχή του Ψυρρή που φιλοξενούσε το εν λόγω live. Ευκαιρία και για μια βόλτα ανάμεσα στους (ξαναsic) καρναβαλιστές που γέμιζαν την περιοχή, κάποιοι ευχάριστοι αλλά και πολλοί ιδιαιτέρως εκνευριστικοί. Λίγο ενδιαφέρει. Άλλωστε για άλλο λόγο ήμουν εκεί.
Φτάνοντας στο Second Skin (και μάλιστα για πρώτη φορά) είδα ένα συμπαθητικό - για live - μαγαζί με αρκετά ψηλό stage.
Αρκετά νωρίς ανέβηκαν στη σκηνή οι Cause For Fight και άνοιξαν τη βραδιά. Είναι η δεύτερη φορά που τους βλέπω αλλά δεν έχω προλάβει να τους "συστήσω". Για όσους δεν τους γνωρίζουν, πρόκειται για μια μπάντα που αποτελείται από 2 πρώην μέλη των αθηναίων Velocity (RIP) και παίζουν ένα στυλ in your face metal/hardcore με solid ήχο και σχετικά brutal φωνητικά. Η παρουσία τους ήταν αρκετά σφιχτή και εν μέσω άλλων παίξανε και 3 διασκευές από τους Velocity (Fight Them, Κάψε, Μαχητές του αύριο) και μία στο ACAB των 4skins.
Επόμενοι στη σκηνή οι επίσης αθηναίοι Against All Odds στους οποίους και έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο blog αυτό. Στην παρουσία τους παίξανε κομμάτια από το demo τους αλλά και κομμάτια που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα. Η διασκευή δεν έλειψε ούτε αυτή τη φορά και ήταν το I had enough των Agnostic Front. Θα χαρακτήριζα την εμφάνιση τους "επαγγελματική" μιας και μου έδωσαν την εντύπωση της μπάντας που ανεβαίνει στη σκηνή αποδίδει αυτά που πρέπει, περνάει καλά και αποχωρεί.
Τρίτοι στη σειρά οι brutal hardcore βετεράνοι (πλέον) Eden Demise στα γνωστά τους μοτίβα. Καλό παίξιμο, μεσαίας διάρκειας σετ, αρκετή δύναμη και ισχύς επί σκηνής αλλά και μουδιασμένη σκηνική παρουσία λόγω μικρής προσέλευσης (οφείλω να τους υπερασπιστώ σε αυτό - ένα γεμάτο δεν είναι ποτέ ίδιο με ένα άδειο μαγαζί).
Η μπάντα που περιμέναμε με θέρμη ήταν αυτή που θα έκλεινε και τη βραδιά. Οι ολλανδοί All For Nothing ανέβηκαν στη σκηνή και άρχισαν να παίζουν το hardcore που - όσοι τους γνωρίζαμε - περιμέναμε. Solid αλλά δυνατή παρουσία από τη μπάντα του Ροτερνταμ που συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια παρουσίας. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σταθώ στη frontwoman του συγκροτήματος. Είναι πραγματικά εξαιρετικό να βλέπεις (επιτέλους!) μια κοπέλα να περνά καλά επί μιας hardcore σκηνής με αρκετά καλή σκηνική παρουσία (χωρίς υπερβολές που συναντάς πολλές φορές) και με vocals πιστά σε αυτά του album. Χάρηκα όμως ιδιαίτερα που η εμφάνιση πιθανώς έβαλε σε σκέψεις κάποιες κοπέλες της σκηνής και θα ήμουν ευτυχέστατος αν τις έβλεπα να είναι πολύ πιο ενεργές από ότι είναι τώρα. Εξαιρετική παρουσία από την συμπαθή Ολλανδή (χαμογελαστή και ευχάριστη ανάμεσα στα κομμάτια) αλλά και από όλο το γκρουπ που έδωσε έναν εξαιρετικό εαυτό. Προσωπικά χάρηκα πολύ που τους είδα, μιας και είναι - εύκολα - από τις καλύτερες ευρωπαϊκές underground hardcore μπάντες που έχω ακούσει τελευταία. Εκτός από τα δικά τους κομμάτια (και από το Solitary αλλά και από το Miles & Memories) έκαναν και μια διασκευή στο New Direction των Gorilla Biscuits.
Μελανά σημεία της βραδιάς το μικρό σετ των All For Nothing (επειδή το μαγαζί κακήν κακώς τους είπε κάποια στιγμή ότι μπορούν να παίξουν ένα μόνο κομμάτι ακόμα) αλλά και, για άλλη μια φορά, ο απογοητευτικά λίγος κόσμος που ήρθε. Σε μια τόσο καλή μπάντα πλαισιωμένη από εξίσου καλές local μπάντες, σε ένα "εορταστικό" (ξαναματαsic) κλίμα, βράδυ Σαββάτου, η προσέλευση του κόσμου ήταν απογοητευτική.

Κατά τα άλλα, ευχαριστούμε τις μπάντες και το διοργανωτή και εις ανώτερα!

All For Nothing latest album

Λίγο πριν φύγει το 2009 μας άφησε ένα εκπληκτικό κατά τη γνώμη μου album. Ο λόγος για το Miles And Memories των All For Nothing. Οι ολλανδοί με τα γυναικεία vocals, στους οποίους είχε γίνει ιδιαίτερη μνεία εδώ έπειτα από το περυσινό MCD τους "Solitary" κυκλοφορούν το Miles And Memories.

Είναι εξ αρχής σαφής η μεγάλη βελτίωση στην παραγωγή σε όλους τους τομείς και η μπάντα και σε αυτή την κυκλοφορία ισορροπεί μεταξύ του old school ήχου και του σχετικά νεότερου μελωδικού ύφους των Have Heart και των Comeback Kid. Τα φωνητικά, πιό ώριμα πλέον, οργισμένα και πρίμα μαζί με τα έξυπνα sing alongs γεμίζουν τα έξυπνα riffs, αλλά και τις, αρκετές, παύσεις. Οι αλλαγές μέσα στα κομμάτια πολλές τόσο στο tempo αλλά ακόμα και στο γενικό στυλ του τραγουδιού.

Μια μπάντα που ακούγεται σε κάθε album καλύτερη αλλά και την οποία "δείχνουν" οι No Turning Back (βλ. προηγούμενη συνέντευξη) σίγουρα αξίζει προσοχή.




Βρείτε το και ακούστε το άμεσα!

The dutch bite once more...

Κάποτε βλέπαμε την Candace των Walls Of Jericho να γρυλίζει επι σκηνής και το θεωρούσαμε πρωτόγνωρο να σκίζει τόσο μια μπάντα με γυναικεία φωνητικά στο hardcore χώρο.Προφανώς δεν υποννοώ κάτι σεξιστικό (σαφώς και όχι) απλά τονίζω πως τα brutal γυναικεία φωνητικά δεν συνηθίζονταν.Τώρα (τι τώρα;εδώ και καιρό) βέβαια που ακούς WOJ και νομίζεις ότι είναι οι Slayer και το hardcore στον ήχο τους έχει σχεδόν "ξεθωριάσει" πήγε η καρδιά μας στη θέση της.Αμ δε..

All For Nothing κύριοι και MCD με τίτλο Solitary.
Μπάντα από την Ολλανδία (διάολε αυτοί οι Ολλανδοί θα με κάνουν να γράψω αφιέρωμα αλλά χαλάλι) με γυναικεία φωνητικά και το καλύτερο..hardcore!
Μελωδικά σημεία (αλλά και το όλο ύφος οφείλω να παραδεχτώ) που θυμίζουν κάτι από Bane αλλά και Champion,ωραία δεύτερα φωνητικά αλλά και πρώτα που δεν είναι brutal και πιό πολύ θυμίζουν μια γυναικεία εκδοχή των φωνητικών των Comeback Kid(! κι όμως).
Αν και κατά τη γνώμη μου καλύτερο από αυτό το MCD είναι το Full Length τους του 2007 με τίτλο Can't Kill What's Inside και στο Solitarity διατηρούν το χαρακτήρα τους.



Εξαιρετικό!

Καλη χρονιά με υγεία!