No Use For A Name pre-show interview..

Αν και εχει περασει κάποιος καιρός κατάφερα επιτέλους να βρω χρόνο και να ετοιμάσω τη συνέντευξη που πήραμε από κοινού με τον Αποστόλη (Wakhc) λίγες ώρες πριν τη συναυλία τους στην Αθήνα.Συναντήσαμε λοιπόν στα backstage του ΑΝ τον Tony κι είχαμε μαζί του την παρακάτω συζήτηση.

Θα θελα να πούμε για εσένα, τη μπάντα, τον καινούργιο δίσκο αλλά και την Καλιφορνέζικη punk rock σκηνή γενικότερα.

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος.

Ισχύει ότι η punk rock σκηνή της Καλιφόρνιας περνάει κρίση τελευταία; Νομίζω πάει καιρός από τότε που βγήκε κάποιος καλός δίσκος. Ας πούμε αυτός (ο καινούργιος δίσκος των NUFAN), και οι πρόσφατες δουλειές των Lagwagon και των Pennywise είναι από τους λίγους καλούς δίσκους που βγήκαν εδώ και καιρό. Δείχνει αυτό μια κρίση για τη σκηνή;


Όχι, νομίζω πως είναι περισσότερο σύμπτωση. Πιστεύω όμως ότι μιας και το Καλιφορνέζικο punk rock είναι μια μίξη διαφορετικών κουλτούρων και συγκροτημάτων δεν μπορείς να το αποκαλείς σκηνή πια. Άλλωστε οι περισσότερες punk rock μπάντες πλέον έχουν υπογράψει σε πολυεθνικές και χάνουν την εμπειρία των μικρών club, των βαν κλπ.

Αυτό όμως δεν υποτίθεται ότι είναι το νόημα της σκηνής;

Ναι, αλλά την χάνουν αυτή την εμπειρία. Γιατί [πλέον] όταν είσαι έφηβος και έχεις μια punk μπάντα δεν έχεις στόχο τη Fat Wreck ή την Epitaph αλλά τη Sony και παραπάνω. Οπότε η πρώτη σου περιοδεία είναι σε ένα τεράστιο λεωφορείο. Έχει αλλάξει πολύ από το πώς ήταν όταν ήμασταν εμείς παιδιά.

Καταλαβαίνω τι λες. Ένα από τα πράγματα που μας άρεσε (εμένα και του Τόλη) είναι πόσο απλή ήταν η επικοινωνία με τη Fat Wreck. Το μόνο που ζητούσαμε ήταν μερικούς promo δίσκους και εκείνοι μας ρώτησαν «Γιατί δεν κάνετε και μια συνέντευξη;». Έτσι συνέβη, σχεδόν κατά τύχη.

Ναι, έτσι λειτουργούν. Μιας και είναι ανεξάρτητη εταιρία θέλουν την κάλυψη από τον τύπο, όμως δεν έχουν τόση οικονομική άνεση. Γι’ αυτό σας το πρότειναν με αυτόν τον τρόπο.

Ας μιλήσουμε για μουσική τώρα. Προσωπικά επειδή είμαι περισσότερο φαν του hardcore προτιμώ τους παλιούς No Use For A Name δίσκους, ας πούμε τους τρεις πρώτους. Δεν εννοώ ότι οι άλλοι δεν είναι καλοί φυσικά. Είναι όμως πιο μελωδικοί και το τέμπο είναι πιο αργό. Τι προκάλεσε την αλλαγή από το απλό punk rock προς αυτή την κατεύθυνση;

Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με μουσικές προτιμήσεις και δεν υπάρχει εξήγηση στην πραγματικότητα. Πάντως εγώ γράφω τα κομμάτια, οπότε αισθάνομαι ο κυρίως υπεύθυνος για την αλλαγή του ήχου.

Δεν είναι άσχημος!!

Όχι, όχι [γελώντας], δεν παίρνω το φταίξιμο για την καταστροφή! Είμαι απλά υπεύθυνος για την… εξέλιξη της μπάντας. Πάντως δεν είναι ότι είπα «τώρα θα αλλάξουμε τα πάντα και θα παίζουμε έτσι ή αλλιώς». Απλά κατά τη δεκαετία του ’90 επηρεάστηκα από πιο μελωδικά πράγματα. Όσο μεγαλώνεις, η οργή γίνεται μικρότερο μέρος της ζωής σου και αρχίζεις να παλεύεις, οπότε υπάρχει περισσότερος πόνος στη μελωδία. Και όπως είπες, αν ακούσεις τους πρώτους δίσκους θα προσέξεις ότι είναι εντελώς εφηβικοί και ανώριμοι, και πως τα πράγματα βελτιώνονται όσο μεγαλώνεις γιατί μαθαίνεις περισσότερα.

Γίνεσαι πιο συναισθηματικός. Έχει σχέση με την οικογενειακή σου κατάσταση; Παραδείγματος χάριν το να μεγαλώνεις παιδί.

Ναι, όταν κάνεις παιδιά η ζωή σου αλλάζει εντελώς. Όχι μόνο για τα προφανή – ότι αλλάζεις πάνες κλπ. Αλλάζει την οπτική σου για τη ζωή γενικότερα, γιατί συνειδητοποιείς ότι οι άνθρωποι έρχονται σε αυτόν τον κόσμο, γεννιούνται, μεγαλώνουν και ο τρόπος που διαμορφώνονται ορίζει τι θα γίνουν. Ας πούμε γίνονται μέρος μιας κοινωνίας και η κοινωνία αυτή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο.

Θα ήταν ανόητο να σε ρωτήσω ποιος είναι ο αγαπημένος σου δίσκος των NUFAN;

Ο καινούργιος, επειδή είναι πολύ καινούργιος.

Δεν θα τη γλυτώσεις τόσο εύκολα [γελώντας]

OK, ο αγαπημένος μου είναι το ‘More Betterness’.

Ωραία, ας πούμε για τον καινούργιο δίσκο. Μου αρέσει πολύ η παραγωγή του. Μπορείς να δώσεις κάποια συμβουλή για παραγωγές;

Παραγωγός μας ήταν ο Bill Stevenson και τα κρατάει όλα αυτά μυστικά, οπότε δεν έχω ιδέα τι κάνει. Έστησε κάπως τους ενισχυτές και μου είπε «Σου θυμίζει κάτι αυτός ο ήχος της κιθάρας; Έτσι είναι στον δίσκο των Rise Against.», και του απάντησα «Είναι ακριβώς ο ήχος που ήθελα!». Και υπήρχαν γύρω στους 6 διαφορετικούς ενισχυτές.

Σου αρέσουν οι Rise Against;

Ναι. Είναι φίλοι μου και καλή μπάντα και τα πάνε πολύ καλά τώρα. Είναι διάσημοι σε όλο τον κόσμο.

Τότε γιατί δεν τους παίρνετε να ξαναέρθετε για live εδώ;

Εκείνοι πρέπει να πάρουν εμάς [γελώντας].

Προσωπικά μου άρεσε ο καινούργιος δίσκος πολύ γιατί είναι εντελώς NUFAN, με την έννοια ότι συνδυάζει το κλασσικό Καλιφορνέζικο punk rock με την πιο συναισθηματική κατεύθυνση που ακολουθήσατε στη συνέχεια. Ποιες είναι οι σκέψεις σου για τον καινούργιο δίσκο;

Ναι το έχω σκεφτεί αυτό που λές. Ας πούμε μου αρέσει πολύ το πρώτο κομμάτι “The Biggest Lie”. Το riff θυμίζει κάπως αυτό του “Justified Black Eye”. Το ξέρω αυτό, αλλά άρχισα να γράφω το κομμάτι πάνω στο riff και μου φάνηκε ότι είχε ωραία μελωδία. Και ενώ στην αρχή το έγραφα απλώς για να το γράψω, τελικά νομίζω ότι είναι καλό τραγούδι.

ΕΠΡΕΠΕ να είναι το πρώτο τραγούδι του δίσκου!

Ναι! Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ.

Προς τη μέση του δίσκου είναι σαν ένα διάλειμμα με ήρεμα κομμάτια (‘Sleeping Betweet Tracks’, ‘Domino, ‘The Trumpet Player’), και ένα από αυτά είναι και ακουστικό. Αυτό έγινε επίτηδες;

Αυτός ο δίσκος με δυσκόλεψε στο να βρω τη σειρά των κομματιών περισσότερο από κάθε άλλον. Αρχικά είχαμε όλα τα ήρεμα κομμάτια στο τέλος του δίσκου αλλά σκέφτηκα ότι έπεφτε πολύ. Οπότε βάλαμε το ‘Sleeping Between Tracks’ πέμπτο για να τα μοιράσουμε κάπως. Μας δυσκόλεψε.

Ας μιλήσουμε για τους στίχους του δίσκου. Ποιά είναι η θεματολογία; Εσύ τα έγραψες όλα; Ανθρώπινες σχέσεις με μια δόση σαρκασμού ενίοτε ή κάτι παραπάνω;

Σε αυτόν τον δίσκο έγραψα καθημερινές σκέψεις που στον ακροατή μπορεί συχνά να μην σημαίνουν τίποτα, ενώ το κομμάτι να σημαίνει πολλά για μένα. Πολλές φορές πάντως ακούω τους στίχους μου μετά από καιρό και αναρωτιέμαι «Τι σκεφτόμουν;».

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου για την εκλογή του Barack Obama.

Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό για μας, καθώς ο George Bush είναι ηλίθιος και έμεινε 8 χρόνια. Οπότε συγκριτικά οποιοσδήποτε και να τον αντικαθιστούσε θα ήταν καλύτερος. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ενώ η Αμερική έχει έντονη ρατσιστική και σεξιστική ιστορία, εκλέξαμε έναν αφροαμερικανό και ήμασταν έτοιμοι να εκλέξουμε μια γυναίκα (τη Hilary Clinton). Αν είχε κερδίσει εκείνη, πιθανότατα θα ήταν πρόεδρος. Για την ώρα πάντως ο Obama είναι όλο λόγια και λέει ότι θα διορθώσει τα πάντα, κάνει δηλαδή αυτό που πρέπει προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές. Νομίζω όμως ότι αν υπάρχει κάποιος [που μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση] είναι αυτός. Ο John McCain μοιάζει πολύ με τον George Bush. Οπότε τελικά είμαι ικανοποιημένος που ο Obama είναι πρόεδρος.

Τέλειωσε την κουβέντα όπως θες.

Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Ο πρώτος μας μπασίστας ήταν Έλληνας και τον έλεγαν Σταύρο, κρίμα που δεν μπορούσε να είναι εδώ γιατί θα του άρεσε πολύ. Ευχαριστώ!

-------------------------------------------------------------------------------------
Θέλω να ευχαριστήσω πολύ τον Νίκο (Mezzanine Blogspot) που βρηκε τον χρόνο που δεν είχα εγώ να κάνει τη μετάφραση.
Ακόμα τη Wiebke από τη FatWreck Chords που κανόνισε την συνέντευξη αυτή.
(Thanks a lot lady :-) )

Επίσης η μετάφραση θα ανέβει σύντομα και στα αγγλικά απο τον Αποστόλη εδω!

Cheers!

Going For Broke

Το interview section αυτού του blog εγκαινιάζεται με τους Go For Broke στους οποίους έχω αναφερθεί μπόλικες φορές.
Δυστυχώς οι Go For Broke σταμάτησαν τη σύντομη αλλά καθ'όλα παραγωγική πορεία τους φέτος με αρχή το 2005.
Θεώρησα καλό να μιλήσω λίγο με τον Kalle(φωνή) όχι τόσο για το γεγονός της "διάλυσης" της μπάντας αλλά για τους Go For Broke γενικότερα.Ρίξτε μια ματιά..


Γειά χαρά.Άν δεν κάνω λάθος είστε μια μπάντα που ξεκίνησε να παίζει το 2005 σωστά;Πες μου μερικά πράγματα για τη μπάντα.Τα μέλη,τα albums κλπ.

Ναι το 2005 ήταν ή χρονιά που πρωτοξεκινήσαμε να προβάρουμε και κάναμε το πρώτο μας demo.Τότε παίζαμε στο Linkoping αρκετά συχνά αφού τότε ήταν και η "έδρα" της μπάντας(βασικά 4 απο τους 5 έμεναν εκεί).Παίξαμε με μπάντες όπως οι Terror,Bane,Comeback Kid κλπ κατα τη διάρκεια του πρώτου χρόνου σε υποστήριξη των δύο demos μας.Φαντάζομαι ότι κόσμος από την ευρώπη άκουσε για μας και μερικές εταιρείες ήθελαν να κάνουμε ένα 7" οπότε μετά απο λίγο αποφασίσαμε να δουλέψουμε με την Take The Risk Records για το πρώτο μας 7".Γράψαμε μερικά κομμάτια και παίξαμε μερικά shows αλλά ο δίσκος δεν βγήκε ποτέ.Οχτώ μήνες αφού στείλαμε το mastering (8 μήνες νομίζω τέλος πάντων) πήραμε τους δίσκους την ίδια μέρα που παίζαμε με τους THE FIRST STEP και COMMON CAUSE στη Στοκχόλμη,με αυτό να είναι το release show.Μετά από αυτό νομίζω ότι παίξαμε ένα ακόμα show ή κάτι τέτοιο επειδή ήμασταν πολυ κουρασμένοι.
Ακόμα ο κιθαρίστας μας Erik άφησε τη μπάντα τότε επειδή ήθελε να μεταφερθεί αλλού.

Μετά από αυτό γράψαμε κάποια καινούρια κομμάτια που θα ήταν στο Traditions.Σχεδιάσαμε ακόμα να κάνουμε κάποια tours αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα θέλαμε.Μιλήσαμε στη City To City records και αποφασίσαμε να κάνουμε το cd μαζί και έπειτα μπήκαμε στο studio για ηχογράφηση.Οι Go For Broke ήταν πάντα εγώ ο Kalle,ο Ulf,ο Alex και ο Andreas.Όταν πρωτοξεκινήσαμε ο Erik ήταν και σε μία άλλη μπάντα την οποία και άφησε την περίοδο του OYM (σ.σ.Open Your Mind 7") όπως προανέφερα.Στο μοναδικό μας ευρωπαικό tour είχαμε έναν session μπασίστα με το όνομα CKKB ή Gustav.Αυτός έγραψε και το Traditions και είναι ενα συνολικά φοβερό άτομο(σε πολλά θέματα)και το λιγότερο ένας φοβερός μουσικός.

Λοιπόν άκουγα το Traditions.Μου φαίνεται καταπληκτικό,τουλάχιστον για το δικό μου γούστο για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να παίζεται το hardcore,ωμό και old school.Πώς μπορεί μια μπάντα να ακούγεται τοσο καλά σε τόσο λίγο καιρό.Παίζατε μαζί πρίν το 2005;

Αρχικά ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Εγώ προσωπικά δεν ήμουν σε κάποια μπάντα πιο πριν,ο Ulf ο κιθαρίστας μας ήταν σε μερικές χωρίς ωστόσο κάτι φοβερό.Ο μπασίστας μας Andreas ήταν σε μερικές metal μπάντες παλιά αλλά όχι πολύ δραστήριος μουσικά.Η εμπειρία απο μπάντες σίγουρα προέρχεται από τον drummer μας Alex.Έπαιζε στους Step Down, Last Hope, Two AM, Bad News και πολλούς άλλους.Νομίζω πως είχαμε ξεκάθαρη όψη του τί θέλαμε να κάνουμε και στο μεγαλύτερο μέρος ήμασταν δίπλα-δίπλα στο γράψιμο των τραγουδιών οπότε ήρθε φυσικά και χωρίς εμπλοκές

Μπορώ να δώ τις επιρροές που γράφετε στο myspace και συμφωνώ απόλυτα οτι οι Insted σας έχουν επηρρεάσει πολύ.Αλλά τί ακούνε οι GFB στον ελέυθερο τους χρόνο;Κάποιο καλό cd που άκουσες τελευταία;

Φαντάζομαι ότι σ'αυτό μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου.Πρόσφατα άκουγα πολύ το καινουριο LP Gaslight Anthem καθώς και το καινούριο mixtape των Drake με τίτλο "So Far Gone" και πολύ Common Cause και Propagandhi.Όπως βλέπεις υπάρχουν πολλά διαφορετικά πράγματα αλλά θεωρώ τον εαυτό μου "οπαδό" της καλής μουσικής.Παρ'όλ'αυτά όταν αράζαμε είχαμε κάτι σαν top five playlista που ήταν,σε τυχαία σειρά,Shelter,Propaghandi,Slaskfittorna,Kar i en hipster(σουηδική rap έκδοση του T-Plains-In Luv with a stripper,που βασικά είναι κωμωδία) και θα δώσω την 5η θέση στο hip-hop,είναι γενίκευση αλλά ήταν συνήθως Jurassic 5 ή Jigga και Alkaline Trio.Βέβαια αυτά είναι 6 αλλά ναι αυτά ήταν συνήθως.

Όσο αφορά τους στίχους των τραγουδιών.Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο θέμα;

Στιχουργικά πραγματικά προσπαθήσαμε να πούμε κάτι,αυτός ήταν ο στόχος μου.Πολλές μπάντες είναι φοβερές μουσικά αλλά υστερούν στιχουργικά.Σε καμμία περίπτωση δεν λέω ότι είχαμε φοβερούς στίχους αλλά προσπαθήσαμε να μιλήσουμε για θέματα που θεωρούμε σημαντικά.
Το "Open Your Mind" είναι για τον ρατσισμό,το "Traditions" πιο πολύ για την οργανωμένη θρησκεία και αυτά είναι απλά δύο παραδείγματα.Είχαμε ακόμα πολλούς στίχους για το να υπερασπίζεσαι αυτό που πιστεύεις.Πολλοί άνθρωποι έχουν διάφορες γνώμες όταν είναι νέοι αλλά τις αφήνουν πίσω όταν μεγαλώσουν,τίποτα δεν είναι πολύ σημαντικό πια κι ενώ είναι αλήθεια ότι μεγαλώνουμε σαν άνθρωποι θεωρώ σημαντικό να μεγαλώνουμε μέ τα πιστεύω μας και όχι από αυτά πηδώντας στο νέο trend καθε φορά.Εννοώ πως καταλαβαίνω πλήρως ότι όταν μεγαλώνεις γίνεσαι πιο έξυπνος και δεν έχεις τα πιστεύω που είχες όταν ήσουν 15 αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να πας στην αντίθετη πλευρα και να κριτικάρεις αυτά που θεωρούσες κάποτε καλύτερα.Τώρα μακρηγορώ αλλά βασικά νιώθω ότι οι hardcore μπαντες πρέπει να λένε κάτι.

Πρώτη φορά που άκουσα τη μπάντα ήταν στο "Open Your Mind" και είχα μείνει έκπληκτος

Ευχαριστώ,κι εγώ το ιδιο για να είμαι ειλικρινής.Ήταν η πρώτη μου εμφάνιση σε δίσκο και προφανώς ήταν πολύ ωραίο.Να κρατάς το δικό σου δίσκο στα χέρια σου είναι φοβερό συναίσθημα.

Σαν μπάντα έχετε αρκετές κυκλοφορίες αναλογικά με το χρόνο που υπάρχετε.Έχετε ποτέ φοβηθεί οτι θα σήμαινε λιγότερη ποιότητα;

Δεν θα το έλεγα,πάντα ήμασταν πολύ παραγωγικοί όταν προβάραμε,μπορεί να γράφαμε και 5 τραγούδια σε ένα σαββατοκύριακο αν το κάναμε με όρεξη.Αλλά ναι,καταλαβαίνω τι εννοείς και υπήρχαν συζητήσεις γι'αυτό μέσα στη μπάντα και συγκεκριμένα τραγούδια "κόπηκαν" από τις συναυλίες αλλά το κοιτάξαμε δημοκρατικά κι έτσι ακόμα κι αν κάποιος δεν πίστευε 100% στο κομμάτι το γράφαμε και το εξετάζαμε μετά.Τελικά,είμαι περήφανος για όλα αλλά πάλι ήταν η πρώτη μου μπάντα οπότε ίσως δεν είμαι τόσο αντικειμενικός.Αντίθετα ποτέ δεν νομισα οτι κάναμε πολλά σαν μπάντα.Ας πούμε ήμασταν μπαντα για 4 χρόνια και βγάλαμε 2 demos,2 7άρια και ένα CD (κι εμφανιστήκαμε σε μερικές συλλογές) που δεν πιστεύω ότι είναι πολύ.Κανένα LP(όυτε καν το συζητήσαμε)που θα απαιτούσε να δούμε τη μπάντα πιο σοβαρά.

Είναι πολύ άσχημο που διαλύσατε.Παρ'όλ'αυτά πιστεύετε ότι υπάρχει πιθανότητα να ξαναβρεθείτε μαζί κάποτε;

Όχι.Για να μην πολυλογούμε δεν υπάρχει φιλοδοξία ούτε λόγος να είμαστε πάλι μαζί.Άκου Balance αντί για εμάς.

Ποιές μπάντες θα πρότεινες σε κάποιον να ακούσει;

Θα έλεγα Balance,Anchor, Nitad, Hårda Tider, True Colors, Common Cause, ON και Mindset όσο αφορά το hardcore/punk.

Τελείωσε τη συζήτηση όπως θές

Ευχάριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη,αν ποτε βρεθούμε πάλι μαζί θα έρθουμε στην Ελλάδα.Αγοράστε το CD από τη City To City Records και το 7άρι από την WUAL ή την TTR και πάρτε το EFFORT FANZINE