Youth Crew Latino

Καλησπέρα..
Η αλήθεια είναι ότι το 99% του λατινοαμερικάνικου hardcore που έχω ακούσει εώς τώρα παραήταν του τυπου "Yo!" και "Gangsta" και μουσικά κυμαινόταν σε αυστηρά beatdown επίπεδα.

Πριν λίγες μέρες βέβαια άκουσα το Nuestra Victoria των Κολομβιανών Billy De Kid.
Με έκπληξη βρέθηκα μπροστά σε ένα youth crew style hardcore που θυμίζει 7seconds meets Comeback Kid(κυρίως στα vocals) με εντυπωσιακή ένταση.
Νομίζω ότι αξίζουν μια (τουλάχιστον) ακρόαση κι απο εμένα τουλάχιστον την είχαν!



Enjoy!

My Darkest Days

Χθες μετά από αρκετό καιρό χτές άκουσα ξανά το Our Darkest Days των Ignite.Περίεργο πως κάποιες φορές οι εξελίξεις σε ξεκολλάνε από albums που κάποτε έλιωνες.
To Our Darkest Days είναι το album των Ignite που έχω ακούσει περισσότερο μιας και είναι album παντός καιρού.Με πολύ καθαρή παραγωγή,"επαγγελματικό" μελωδικό hardcore όπως αυτό πρέπει να παίζεται,και φωνητικά γάντι.
Περιέχει μια διασκευή του Sunday Bloody Sunday των U2 που είναι πολύ πιο ωραία απ'ότι ακούγεται.
Παροτι οι Ignite δεν φιλοδοξούν τόσο να δείχνουν "σκληρό" attitude ουτε να παίξουν επιθετική μουσική είναι δυνατόν να βγάλουν με τον τρόπο τους ακόμα και οργή προς τα έξω. Απλά είναι κατά τη γνώμη μου η καλύτερη μπάντα μελωδικού hardcore εδώ και χρόνια.



Enjoy!

Young and Promising

Καλημερα...
Οι καναδοί Syracuse Me είναι αυτοί που με εντυπωσίασαν σήμερα από τα όσα έχω ακούσει από το πρωί.
Συγκεκριμένα άκουσα το Out With the Old, In With the Dudes! του (περσινού πλέον) 2008.
Αρχίζοντας με μία εισαγωγή που θυμίζει Terror αμέσως έπειτα σε πείθουν οτι στην πραγματικότητα είναι μια μπάντα που παίζει μελωδικό punk-hardcore με έυθυμο συνήθως τόνο αλλά και κάποια "αλλόκοτα" aggressive περάσματα.
Πολύ ευχάριστο και καθόλου βαρετό σίγουρα περιμένουμε νέα τους.



Enjoy

Υ.γ.Είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσει σχετικά σύντομα ένα hc συγκρότημα από την Κολομβία που ενθουσιάζει..stay put!..

Looking just slightly back..

Για τους ολλανδούς Payback είχα αναφερθεί και πιο παλιά (στο album Ultraviolent του 2008) όμως σήμερα άκουσα ξανά το Kings Of Nothing του 2007 των Ιταλών Payback που μπορείτε να βρείτε εδώ για να ξαναπώ ότι οι Ιταλοί παραμένουν μια ισχυρή δύναμη στο χώρο.
Μια μίξη Skarhead με λίγο Pro-Pain(ιδίως στο ομώνυμο κομμάτι) αλλά και Floorpunch αρκούν για να απολαύσεις αυτό το δισκάκι.
Αν σας άρεσε το..album των "συνονόματων" τους ολλανδών κατεβάστε και αυτό!



Επίσης,έστω και καθυστερημένα,μια αναφορά στο πολυαναμενόμενο (από εμένα τουλάχιστον) προσωπικό CD του "θρυλικού" κιθαρίστα των Agnostic Front,Vinnie Stigma με τίτλο New York Blood.
Δεν μπορεί να πει κάποιος ότι πρόκειται για ένα αυστηρά hardcore cd καθώς έχει και μπόλικα punk στοιχεία.
Ξεκινάει δυναμικά με τον ομώνυμο "ύμνο" στη Νέα Υορκη,τη hardcore σκηνή της και πόσο άλλαξε τη ζωή του Stigma με το πιασάρικο ρεφραίν I've got New York Blood flowed through my veins.
Σίγουρα δεν είναι το cd που θα αγαπήσει ο κατεξοχήν οπαδός των Agnostic Front του One Voice κλπ.Απευθύνεται κυρίως στο street punk κοινό και στη μερίδα των hardcoreαδων που το γουστάρει.
Επίσης έκπληξη-ευχάριστη φυσικά-η διασκευή στο Young Till I Die των 7seconds.




Stigma For President!

Changes coming...

Γειά χαρα!

Λόγω του interaction με κάποιες μπάντες και με βάση την επίσκεψη και ατόμων εκτός ελλάδας σκέφτηκα μήπως θα ήταν καλύτερο το blog να γυρίσει στα αγγλικά.Υπάρχει σχετική ψηφοφορία δεξιά.Τι λέτε;

--------------------------------------------------------------------------------------

Good afternoon!

Due to the interaction with various bands and some visits from abroad i was thinking maybe it would be a good idea for this blog to be in English.For this reason i have added a voting section on the right.Tell me your opinion.Vote responsibly.

The dutch bite once more...

Κάποτε βλέπαμε την Candace των Walls Of Jericho να γρυλίζει επι σκηνής και το θεωρούσαμε πρωτόγνωρο να σκίζει τόσο μια μπάντα με γυναικεία φωνητικά στο hardcore χώρο.Προφανώς δεν υποννοώ κάτι σεξιστικό (σαφώς και όχι) απλά τονίζω πως τα brutal γυναικεία φωνητικά δεν συνηθίζονταν.Τώρα (τι τώρα;εδώ και καιρό) βέβαια που ακούς WOJ και νομίζεις ότι είναι οι Slayer και το hardcore στον ήχο τους έχει σχεδόν "ξεθωριάσει" πήγε η καρδιά μας στη θέση της.Αμ δε..

All For Nothing κύριοι και MCD με τίτλο Solitary.
Μπάντα από την Ολλανδία (διάολε αυτοί οι Ολλανδοί θα με κάνουν να γράψω αφιέρωμα αλλά χαλάλι) με γυναικεία φωνητικά και το καλύτερο..hardcore!
Μελωδικά σημεία (αλλά και το όλο ύφος οφείλω να παραδεχτώ) που θυμίζουν κάτι από Bane αλλά και Champion,ωραία δεύτερα φωνητικά αλλά και πρώτα που δεν είναι brutal και πιό πολύ θυμίζουν μια γυναικεία εκδοχή των φωνητικών των Comeback Kid(! κι όμως).
Αν και κατά τη γνώμη μου καλύτερο από αυτό το MCD είναι το Full Length τους του 2007 με τίτλο Can't Kill What's Inside και στο Solitarity διατηρούν το χαρακτήρα τους.



Εξαιρετικό!

Καλη χρονιά με υγεία!

Positively Positive Hardcore Fest II flashback and feelings..

Καλησπέρα.
Κάμποσες ώρες μετά το PPHF II που έγινε χτες το βράδυ στο AN Club μπορώ πλέον με καθαρό μυαλό να γράψω ένα-δυο πραγματάκια για τα όσα είδα (και άκουσα).
Είναι γεγονός πως ο περισσότερος κόσμος που πήγε χτές το βράδυ στο AΝ για να δει τη συναυλία ήταν "κοινό" των No Turning Back.Πως όχι άλλωστε αφού πρόκειται για μια πολύ μεγάλη μπάντα του χώρου με ιστορία στο hardcore και πολλές κυκλοφορίες.Ωστόσο το χτέσινο live έκρυβε και εκπλήξεις (θετικές ή αρνητικές).

Το live ξεκίνησε με τους Another Hangover,μια αθηναϊκή punk rock μπάντα που κινείται σε στυλ μεταξύ Rancid(παίχτηκε και σχετική διασκευή) και AFI.Μπορώ να πώ ότι παρ'όλο που δεν τους είχα ξανακούσει μετά τα πρώτα 2-3 τραγούδια που ήταν καπως μουδιασμένοι περασά πολύ καλά ιδίως γιατί δεν έχω ακούσει πολλές ελληνικές μπάντες να παίζουν στο στυλ αυτό.Σαφώς περιμένω κάποια κυκλοφορία τους για να πανε ένα βήμα πιο μπροστά.

Επόμενοι στη σκηνή οι Βολιώτες Faithreat.Ίσως για μένα η μπάντα που (πέρα απο τους No Turning Back) εκλεψε την παράσταση χτες.Οι "πιτισιρικάδες" με το "πιστό" old school thrash attitude και το θράσος τους έπαιξαν καταιγιστικό crossover του στυλ των DRI,SOD κλπ και η αλήθεια είναι ότι ήταν για λίγους και...καλούς.Μπορεί να ήταν οτί οι Faithreat έπαιξαν εκείνη τη στιγμή αυτό που ήθελα να ακούσω μπορεί να ήταν ότι ήταν οι "outsiders",το σίγουρο όμως είναι ότι με γύρισαν κάμποσα χρόνια πίσω και γούσταρα απίστευτα(όπως και τη διασκευή Sick Of It All που έπαιξαν).Κάτι που άλλωστε φρόντισα και όφειλα να τους πώ..

Ακολούθησαν οι Truth Behind Lies που έπαιξαν Metal και ήταν αρκετά μακρυά από το γούστο μου.

Οι ελληνικές μπάντες είχαν τελειώσει λοιπόν και ήταν ώρα για τους γερμανούς Something Inside που ήταν πολύ δυνατοί και δικαιολόγησαν έτσι τα αρκετά χρόνια παρουσίας τους.Old school hardcore με αρκετά beatdown σημεια,straightedge θεματολογία και πολλή ενέργεια.

Η βραδυά έπροκειτο να τελειώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μιας και οι No Turning Back ανέβηκαν στη σκηνή για να δείξουν ποιοί είναι τα αφεντικά.Με απίστευτη οργή και ενέργεια,μια φωνή πάνω απο τους ήδη πάρα πολύ καλούς Something Inside έκαναν το μέρος να χοροπηδάει να mosharei και να βουτάει.Απλά σαρωτικοί.

Για να συνοψίζω λοιπόν ήταν ένα φεστιβάλ άξιος διάδοχως των προηγούμενων της σειράς των Positively Positive και αξίζει πραγματικά μεγάλο respect στον διοργανωτή ο οποίος φρόντισε για άλλη μια hardcore βραδυά.

Παρ'όλ'αυτά (η δυσάρεστη "έκπληξη" που ανέφερα πιο πάνω) θλιβερός και με αισθητή την απουσία του...ο κόσμος.Αυτό το hardcore κοινό με τις hardcore αρχές που στηρίζει τις προσπάθειες του χώρου φρόντισε να μην γεμίσει ούτε κατα το ήμισυ το club.
Είμαι ειρωνικός αλλά και δικαίως απογοητευμένος όταν δεν αντιλαμβάνεται κάποιος ότι άμα δεν στηρίξει την προσπάθεια κάποιου που μάλιστα φέρνει αξιόλογες μπάντες σιγά σιγά θα εκλείπουν οι συναυλίες και θα μας μείνει το "hardcore" που θα έχει γίνει-καταλήξει απλά η μουσική που παίζουμε στο αμάξι μας,ή που φοράμε στα μπλουζάκια μας και μόνο.
Ξεχνάμε ίσως ότι αν υπάρχει κάτι που μας ξεχωρίζει από άλλους είναι η ενότητα και η "σκηνή" μας.Αλλά μάλλον μόνο όταν τα ονόματα είναι μεγάλα το θυμόμαστε και σπεύδουμε.Επιλογές είναι αυτές.Hardcore επιλογές δεν ξέρω.Αλλά σίγουρα επιλογες..

Καλό βράδυ.

Y.Γ.Lots of respect στον Τόλη για το γαμάτο show και καλά κουράγια για δυνατή συνέχεια.Θα τα πούμε Strength Approach.